Biliyorsunuz son zamanlarda milletçe bir polisiye merakına kapıldık gidiyoruz. Üç gün öncesine dek neredeyse "Türkiye'de neden polisiye yazılmıyor?" diye paneller düzenleyecek hallerdeyken, işe bakınız ki, tüm gizli yetenekler birer birer ortaya dökülmekteler. Bu furyanın başını da Kaktüs Kahvesi'nin düzenlediği polisiye roman yarışması çekti kanımca. Celil Oker'in ödül kazanan kitabının ardından Türk polisiye yazarları akın ettiler. Beklenen an demek ki oymuş. İyi bir şey tabii. Yetenekleri açığa çıkarmakta fayda var. Ama bence mesele polisiye değil. Asıl etkin olan eğ-len-mek.

Bilirsiniz ki Türk aydını uzun yıllar boyunca kendini memleketi aydınlatacak bir fener olarak görmüş, gördürülmüş, toplum tarafından da, devlet eliyle de bu görevinin kaçınılmazlığı konusunda uyarılmış, genel talepler doğrultusunda yürümeyenler ise, nadide zindanlarda uzun uzun eğitime tabi tutulmuştur. Bu nedenle yakın zamana dek yüzü hiç gülmeyen aydınlar memleketiydi burası. Ancak tatlı seksenler sağolsun, aydınları kendi aydınlık anlayışıyla tam olarak uzlatıramayacağını düşünenler, bir anda aslında aydın denen şeyin kökünün kurutulmasının daha hayırlı bir hareket olacağını keşfettiler. İşte o yılları izleyen bir bocalama döneminden sonra en sonunda artık delicesine eğlenmeye başladık. Peşpeşe eğlenceli polisiyeler yazılıyor memleketimizde. Bu pıtrak gibi saçılma halinin bundan kaynaklandığını düşünüyorum. Hak vermiyor da değilim, o denli asık suratlı aydınlardan bıkmıştık, dünyanın da sıkıntılı bir yer olması gerçeği üstüne gelince gerçekten biraz nefes almak gibi bir şey bu polisiyeler. Dolayısıyla polisiye kurgularından çok eğlenceli temaları ile ön plana çıkıyorlar.

Bana sorarsanız gerçek polisiye tadı almaktan değil, eğlenmekten söz etmek gerekiyor bu kitaplar hakkında konuşurken. Zaten yazarları bile kitapları hakkında konuşurken bunu ön plana çıkartıyorlar. Peki biz de eğlenmemize bakalım o zaman. En azından Mehmet Murat Somer'in Peygamber Cinayetleri gerçekten pek eğlenceli ve eğlence için mükemmel, iki saatte bitiyor, bittiğinde de tam bitiyor. Aklınızda takılı bir şey kalmıyor.

Ben hiçbir zaman özellikle polisiye seven bir okur olmadım. Bu nedenle polisiyeye ilişkin çok engin bir kültürüm de yok. Ama kendimce sevdiğim polisiye bana insan karakterinin karanlık yüzünü gösteren polisiyedir. Beni suçun tuhaf dünyasına götüren polisiyeleri severim. Peygamber Cinayetleri beni öyle bir yere falan götürmedi, daha çok travestilerin dünyasına biraz yaklaştırdı belki. Hem de en eğlenceli yüzüyle. Hani eskilerin deyimiyle karakter tahlilinden çok tipleme sergisinin ağır bastığı kitaplardan Peygamber Cinayetleri. En sevdiğim kahraman ise tartışmasız olarak Ponpon. Öte yandan kitapta polisiye olarak sorulacak tüm soruların da yanıtlarını bulmuş olduğunu da belirtmek isterim. Ki bu da bir polisiyede öncelikle aranacak şeylerden.

Hani polisiye olarak bayıldığımı söyleyemeyeceğim, ama eğlenerek hem de çok eğlenerek okuduğum bir kitap oldu Peygamber Cinayetleri. Hala okumayanlar kaldıysa onların da aynı beklentiyle okumalarını tavsiye ederim.